สาวน้อยเวทมนตร์

1. 'ประตู่สู่มิติจะเปิดขึ้น เมื่อเวลาพลบค่ำ' ข้อความในหนังสือเล่มเก่าบนชั้นวางปรากฏสู่ดวงตากลม ก่อนจะถูกวางไว้ที่เดิม "พลบค่ำเหรอ งั้นก็ถึงเวลาแล้วสิ" ยิ้มเยาะราวกับเย้ยหยันท้องฟ้าในเวลาพลบค่ำพอดี

2. ทันใดนั้นเองเพียงชั่วเข็มวินาทีร่างทั้งร่างอยู่ในที่ที่เปลี่ยนไป 'เดี๋ยวนะ ประตูมิติมีจริงเหรอ ที่นี่ที่ไหน มันคือความจริงเหรอ' ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่าฝันไป พระเจ้า ใครจะเชื่อ ใช่...แม้แต่ตัวเอง

3. เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เดินหน้าต่อไป สิ่งที่คิดได้ตอนนี้คือสติ "นั่นมันหนังสือเล่มนั้นนิ" เล่มเดียวกับที่อ่านเจอบนชั้น หน้าแรกของหนังสือถูกอ่านอย่างบรรจง 'สวัสดีท่านผู้วิเศษ เราจะนำทางท่านสู่ภารกิจ

4. ภารกิจที่1.ท่องคาถาให้ได้ภายใน3รอบ เลวุส รา ฟา เอล เอส ฟา รี นี่คือคาถาเปิดประตู โดยให้เวลาท่องจำ5นาที

5. ภารกิจที่2.คือการปรุงยา ออกล่าวัตถุดิบในป่าให้ครบทุกชนิด ตามแผนที่พร้อมหน้าตาวัตถุดิบ(ในตำรา)

6. คงเคยได้ยินคาถาเสกของของผู้มีพลังวิเศษ และที่อยู่ตรงหน้าเจ้าคือคทาวิเศษ ตัวอักษรจะปรากฏบนตำรา ต้องใช้คาถาให้ได้หลังจากตัวอักษรหายไปแล้ว

7. ได้เวลามีไม้กวาดของเธอแล้วล่ะ แต่เดี๋ยวก่อนเธอต้องใช้มันให้ได้ก่อน เมื่อทอดสายตาลงมาพบว่าคถาขี่ไม้กวดอยู่ในบรรทัดต่อมา

8. เมื่อท่องได้แล้วให้ขี่ไม้กวาดแล้วท่องคาถา ไม้กวาดจะบินขึ้นไป แรกๆอาจจะเสียการทรงตัวและควบคุมไม่ได้เท่าไหร่ แต่ให้ขี่ไม้กวาดไปถึงด่านต่อไป (ไม้กวาดจะนำทางเอง) 'เป็นแม่มดโดยสมบูรณ์แบบแล้วเรา'

9. 'วิชาหายตัว' หัวข้อของตำราหน้าถัดไป เอาล่ะท่านผู้วิเศษถึงเวลาเรียนวิชาชั้นสูงแล้ว อาจจะต้องใช้พลังสมาธิมากกว่าเดิม

10. ที่ที่ยืนอยู่ตรงนี้(หลังจากหายตัว) คือภารกิจต่อไป 'มันจะมีสักกี่ด่านกันนะ ภารกิจที่ว่าเนี่ย

11. ในตอนที่ถกเถียงกับตัวเองอยู่นั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ร่างของชายใส่ชุดเหมือนพ่อมดที่เห็นในหนังยืนอยู่ "สวัสดี เราคือผู้คุมกฎ" ก่อนจะพูดบางอย่างตามมา

12. "จากนี้ไปเธออาจจะเหนื่อยสักหน่อย" (ฉัน:เหนื่อยตั้งแต่ตามล่าหาแมลงแล้ว) "เธอคงอยากกลับบ้านสินะ แต่นี่คือสิ่งที่ได้กำหนดไว้แล้ว ทั้งหมดคือสิ่งจำเป็นที่นักเวทต้องมี และเธอต้องได้รับมัน"

13. มีคำถามที่อยากถามมากมาย เราเป็นนักเวทตั้งแต่เมื่อไหร่ สืบเชื้อสายมาจากไหน ตกลงข้าเป็นสาวน้อยเวทมนตร์เหรอ (อ้าว สรรพนามเปลี่ยนเสียแล้ว) กฎห้ามพูดคุยกับคนอื่น แต่ไม่ได้ห้ามคนอื่นพูดกับเรา

14. "เดินตามฉันมา" "ที่นี่คือแด๊กวูด แล้วที่เห็นในกรงนั่น คือสัตว์วิเศษ"

15. "นั่นคือสัตว์วิเศษของเธอ แต่ต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จก่อน" พูดไม่ทันไรชายตรงหน้าเสกไฟลุกโชนขึ้นมา "เจ้าต้องดับไฟที่กำลังลุกอยู่ให้ได้"

16. "เหมือนกับเธอกำลังสู้กับมัน จิตต้องแข็งแกร่ง เพราะนี่ไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่เหมือนตัวแทนปีศาจที่เป็นศัตรูกับเธอ ดึงพลังของเธอออกมา เพื่อให้เธอฝึกจิตใจที่จะทำภารกิจต่อจากนี้"

17. กว่าจะผ่านมาได้แทบแย่ ครั้งนี้ไม่เหมือนการท่องคาถาครั้งอื่นๆ ต้องใช้พลังสูงขึ้นเป็นเท่าตัว

18. ภารกิจที่น่าตื่นเต้นมาถึงแล้ว โอ้ม่ายยยยย ไอ้ตัวใหญ่ยักษ์นี่มันอะไร เหมือนไดโนเสาร์แต่ไม่ใช่ ตัวใหญ่มากๆ แต่มันเป็นสัตว์วิเศษ ฉันต้องเอายาที่ปรุงใส่ขวดมาโยนเข้าปากมันให้ได้ ในระหว่างที่หนีมันไปด้วย

19. อาวุธวิเศษที่ถูกมอบให้เอาไว้ใช้ป้องกันตัวเวลาถูกมันโจมตี ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การหลบหนีสุดชีวิตได้เกิดขึ้น การขี่ไม้กวาดบินขึ้นไปที่สูงเพื่อหาจังหวะเอายาใส่ปากมัน จนมันสิ้นฤทธิ์และพ่ายแพ้ไปเอง

20. "รับผู้เป็นนายแล้ว" คำของผู้คุมกฎถูกกล่าวออกมาหลังจากเจ้านกถูกปล่อยออกมาจากกรงมาบินเกาะที่แขน ความหมายของเขาคงอยากจะบอกว่าเขาเป็นนายของเจ้านกตัวนี้แล้ว หลังจากทำภารกิจสำเร็จ

21. ชัยชนะที่บอกตัวเองได้ว่า ฉันภูมิใจในตัวเธอ 'ภารกิจสุดท้ายแล้ว' เธอขมวดคิ้วให้ข้อความในหนังสือ ผู้คุมกฎพยักหน้าให้เธอราวกับเดาสีหน้าเธอออก 'ภารกิจสุดท้ายจะโหดยิ่งกว่าหรือเปล่านะ'

22. ภารกิจสุดท้ายคือ จะทำยังไงก็ได้ให้จดหมายไปส่งที่เอลเบิร์ก ตามแผนที่ที่อยู่ในตำรา แต่เดี๋ยวนะ ในตำราบอกไว้ว่าที่นั่นเต็มไปด้วยสัตว์วิเศษ แล้วเราที่ไม่มีเวทมนตร์อะไรสักอย่างจะทำยังไง บางตัวก็ดุร้าย

23. ตามกฎบอกว่าทำยังไงก็ได้ ส่งจดหมาย? จริงสิ..กฎห้ามเราพูดคุยกับใครยกเว้นสัตว์วิเศษ นกฮูกเป็นสัตว์ส่งสาร เราก็ให้เขาส่งจดหมายให้ก็ได้นิ ว่าแต่ตั้งชื่อให้เจ้านี่ดีกว่า คาซัส ให้เขาชื่อนี้แล้วกันนะ

24. ยังไม่เคยลองสื่อสารกับเขาเลยอะ เขาจะฟังเรารู้เรื่องไหม "คาซัส เธอส่งจดหมายให้ฉันหน่อยสิ ทำได้ใช่ไหม" คาซัสกระพือปีกบินโฉบอย่างสวยงาม จดหมายที่ถูกวางไว้ถูกคาบอย่างรู้งาน เธอไม่ต้องสั่งอะไรไปมากกว่านี้

25. "ฝากด้วยนะ คาซัส" ระหว่างที่กำลังโบกมือให้คาซัส เสียงเดิมก็ดังขึ้น "เธอทำดีมาก ไหวพริบของเธอทำให้เธอผ่านไปได้ ภารกิจของเธอสำเร็จแล้วนะ" ยิ้มที่ดูจะยินดีกับเธอเป็นอย่างมาก

26. เหมือนเธอจะหลุดปากพูดออกมาแต่ก็ห้ามตัวเองไว้ทัน "เธอพูดกับฉันได้แล้วนะ ทุกอย่างจบแล้ว" น้ำเสียงดูน่าเกรงขามแต่ก็รู้สึกอบอุ่นเอ่ยขึ้น

27. "มีบางอย่างที่ฉันต้องบอก ความจริงแล้วกฎที่ว่าถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จจะไม่ได้กลับไป มันเป็นแค่การบังคับให้ทำเพื่อให้เธอรู้จักตัวเองมากขึ้น ให้เธอได้เรียนรู้ในสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอ อย่างเวทมนตร์เหล่านี้"

28. " หา?! อะไรนะ " "แล้วถ้าผิดกฎล่ะ จะโดนลงโทษอะไร" เป็นคำถามที่ค้างอยู่ในหัว " นั่นสินะ คงถูกขังอยู่ที่นี่สักร้อยปี" เอ่อ... "ก็แค่โดนทัณฑ์บนนิดหน่อย รายละเอียดเธอต้องเรียนรู้เอง นี่แค่เริ่มต้น"

29. "เอาล่ะ...ฉันจะพาเธอกลับบ้าน" เธอครุ่นคิดก่อนจะพูดออกไป "ขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม ขออยู่รอคาซัสก่อนได้ไหม ฉันอยากลาเขา" "ได้สิ" บทสนทนาสุดท้ายจบลง ร่างของคาซัสมาถึงที่หมายอีกครั้ง เธอดีใจมาก "คาซัส"

30. รอยยิ้มมีความสุข ปรากฏมาครั้งแรกตั้งแต่มาที่นี่ คาซัสกลับมาแล้ว

31. "ฉันจะกลับบ้านแล้วนะจะได้เจอแกอีกไหม" พูดกับคาซัสที่บินมาเกาะที่แขน "แน่นอน" เสียงคุ้นเคยตอบขึ้นแทน "เราจะได้เจอกันอีกสินะ" หันไปพูดกับสหายใหม่ / ว่าแต่ท่านชื่ออะไรนะ ท่านผู้คุมกฎ นามของเราคือ อานโซ่

32. เฮ้ออใช้พลังเยอะมากทุกคน จบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนมากที่ทนอ่านจนจบ ข้าน้อยขอคาระวะ ถ้ามีคำใดที่ผิดไปบอกกล่าวได้นะคะ ถ้ามีตรงไหนที่งงไม่เข้าใจต้องขออภัยนะคะ สอบถามได้ค่ะ สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ